waotrefpunt.com
Het Lourdes van de WAO
"Je gaat ziek naar binnen en staat wonderbaarlijk genezen weer buiten ". 
" De eerste arts die dat is gelukt: een echte wonderdokter! "

De Slachting van het UWV

Te ziek om tegen UWV te vechten
 
Almelo 15 maart 2008
Dagblad Tubantia
Voorpagina

Gea, moeder van twee jonge kinderen, wordt van de ene op de andere dag veroordeeld tot bankstel en bed.
Ze lijdt aan ME en is ziek. Voor haarzelf, haar huisarts, de neuroloog, 't Roessingh en haar werkgever.
Behalve voor de verzekeringsarts van uitkeringsinstantie UWV in Hengelo.

Note WAOtrefpunt
Het verhaal stond paginagroot op voorpagina Tubantia met op pagina 2 en 3 het uitgebreide verhaal.

Hier het hele artikel.......

Te ziek voor strijd tegen de bureaucratie

Het was een absolute schok te moeten horen dat ze leed aan ME, het chronische vermoeidheidssyndroom (CVS). "Ik dacht echt: ik heb toch niet die aanstelziekte? Dat kan niet." Maar de diagnose voor Gea Muller (39) uit Almelo laat er geen twijfel over bestaan.
Na een zware griep, nu twee jaar geleden, komt ze er niet meer bovenop, ze blijft maar moe, uitgeput en duizelig.
De neuroloog in Almelo stelt uiteindelijk vast dat er sprake is van een matige doorbloeding van de hersenstam en verminderde doorbloeding van de hersenschors.
Een symptoom dat voorkomt bij ME-patiënten. Bij 't Roessingh worden de klachten later tijdens een behandeling bevestigd. "
Ik was natuurlijk blij dat ik wist wat er met me aan de hand was, maar het was echt een klap. Tot die tijd leidde ik een volmaakt, perfect leventje."

Gea heeft twee jonge kinderen (3 en 5), ze werkt al vanaf 1989 als accountant bij de belastingdienst en haar man Pieter heeft een bedrijf aan huis.
Maar alles wat tot die tijd zo vanzelfsprekend was, wordt door haar ziekte overhoop gehaald.
Het huishouden, de zorg voor de kinderen, sociale contacten, vier dagen werken: het lukt niet meer. Gea is veroordeeld tot bed en bankstel.
En dat is allesbehalve een pretje, benadrukt ze, want zelfs het lezen van een boek of het kijken van een ingewikkelde thriller, iets waar ze anders zo van kon genieten, is haar te veel geworden. Als ze zich inspant krijgt ze meteen koorts, en haar lichaamstemperatuur stijgt al als ze de vaatwasser inpakt.
"Het voelt alsof ik de rest van mijn leven een zware griep heb. Ik doe in een hele dag wat andere mensen doen in een of twee uur tijd."

Op je 39e moeten accepteren dat je leven nooit meer hetzelfde zal zijn, valt Gea zwaar.
Bovendien betekent het dat ze aan haar werkgever en de uitkeringsinstantie moet uitleggen dat ze waarschijnlijk nooit meer de oude zal zijn.
Ze heeft nog wel geprobeerd te werken, een paar uur per dag, maar al snel blijkt dat het zware administratieve werk te hoog gegrepen is.
Ze is ziek. Voor haarzelf, haar huisarts, de neuroloog en 't Roessingh, maar ook voor haar werkgever, zo klaar als een klontje.

Maar tot haar verbazing denkt de verzekeringsarts van uitkeringsinstantie UWV in Hengelo daar heel anders over.
De slechte doorbloeding van haar hersenstam en hersenschors zouden volgens hem veroorzaakt worden door inactiviteit.
Ze moest maar eens wat meer bewegen, wat meer doen, dan zou ze vanzelf wel wat meer energie krijgen, vertelt deze haar.
De klachten waar Gea over spreekt zijn volgens de verzekeringsarts psychisch en haar werkgever heeft te weinig gedaan om haar er bovenop te krijgen.
"U bent niet ziek, u moet gewoon even doorzetten."

Gea en haar man Pieter weten niet wat ze horen als ze in de spreekkamer zitten. Het chronische vermoeidheidssyndroom wordt genegeerd, alsof het niet zou bestaan.
En een keuring voor de WIA is wat de verzekeringsarts betreft dan ook niet aan de orde.
"We hebben verwezen naar het verzekeringsgeneeskundig protocol voor mensen met ME/CVS.
Sinds 1 januari 2008 zijn verzekeringsartsen verplicht om mensen op die manier te keuren.
Daar heeft de politiek zich sterk voor gemaakt.

Maar hij wuifde het weg en mompelde dat het UWV het niet eens zou zijn met dat protocol, dat het landelijk beleid is om mensen niet te keuren met die protocollen."

In de stukken die ze later toegestuurd krijgen van het UWV wordt dan ook met geen woord gerept over het chronische vermoeidheidssyndroom.
De werkgever krijgt een sneer dat er meer gedaan moet worden aan re-integratie en wordt verplicht het loon zo lang door te betalen.

Het negeren van het verzekeringsgeneeskundig protocol is niet alleen een zware teleurstelling voor Gea Muller.
Ook de landelijke Steungroep ME en Arbeidsongeschiktheid noemt het 'bijzonder teleurstellend en onthutsend' dat op deze wijze is omgesprongen met het protocol dat nota bene in het leven is geroepen om dit soort situaties en onbegrip te voorkomen tussen verzekeringsartsen en ME-patiënten.
Want het verhaal van Gea Muller is 'jammer genoeg' een bekend verhaal voor Ynske Jansen van de Steungroep ME en Arbeidsongeschiktheid.
De afgelopen jaren heeft ze talloze voorbeelden voorbij zien komen waarbij de ernstige klachten die het gevolg zijn van ME/CVS gewoon werden ontkend door medici bij het UWV. "We hadden gehoopt dat het protocol tot betere keuringen zou leiden, maar deze eerste ervaring is zeer negatief", zegt ze.
"Als het op deze manier gebeurt, hebben we weinig aan het protocol."

In het halfjaarlijks overleg dat de Steungroep vorige week maandag voerde met het UWV is ook de zaak Gea Muller besproken, volgens Ynske Jansen.
Het UWV ontkent stellig dat het landelijk beleid is om van het protocol af te wijken. "Het is een protocol, dat is er niet voor niets", reageert de woordvoerster van het landelijke UWV. Op de individuele zaak wil de woordvoerster voorlopig niet ingaan zolang er procedures lopen.
"We volgen de wettelijke weg. En in het geval van een medisch bezwaar kan dat zo'n zeventien weken in beslag nemen."

Ynske Jansen beseft dat er in de kwestie Gea Muller sprake kan zijn van een individuele misser van een verzekeringsarts in Hengelo.
"Hoewel dit soort verhalen ons ontzettend bekend voorkomt. Daarnaast hebben we signalen dat er binnen het UWV weerstand is tegen de toepassing van het protocol.
Maar als het hier gaat om een individuele misser, zullen we zien hoe groot het zelfcorrigerend vermogen is van het UWV."

Volgens Jansen is het alom bekend en ook erkend dat de zaken bij het UWV voor verbetering vatbaar zijn. "Ik wil niet zeggen dat er helemaal geen vertrouwen is in het UWV.
Het gaat niet altijd verkeerd, maar wel te vaak. Ik vind vooral dat de ontwikkeling van de professionele verzekeringsgeneeskunde heel traag is."

De werkgever van Gea heeft inmiddels bezwaar aangetekend tegen de beslissing van het UWV.
Gea zelf heeft een klacht ingediend over de verzekeringsarts in Hengelo die weigert haar te keuren.
Ondertussen wacht ze de procedures af en hoopt dat ze niet verder in de mallemolen van bureaucratie, bezwaar en beroep belandt.
"Ik heb inmiddels begrepen dat het zo'n zes jaar kan duren voor je dan je gelijk haalt. Daar heb ik helemaal de energie niet voor."

Volgens Ynske Jansen van de steungroep is dat laatste een groot probleem.
"Veel ME-patienten gaan de bezwaarprocedure helemaal niet in omdat ze dat niet kunnen opbrengen, ze lijden per slot van rekening aan het chronisch vermoeidheidssyndroom. Daardoor belanden ze in de bijstand en dat is natuurlijk heel erg jammer. We zitten bovenop deze zaak."

Volgens Donner is er nog steeds niets aan de hand met de WIA (Lees ook WAO) omdat het aantal procedures bij het UWV niet is toegenomen in 2007.

Note WAOtrefpunt:
Het zin niet alleen ME patienten die de energie niet op kunnen brengen.
Als je echt ziek bent heb je genoeg aan je hoofd en dan maakt het niet uit wat je hebt.
Bovendien is dit geen individuele misser.
Dit soort schrijnende mensonterende toestanden zijn structureel en dat weten UWV en Donner donders goed.
Maar door steeds het woordje individueel in de mond te nemen komt men er weer makkelijk mee weg.

Bron van artikel:
ME/CVS net